podczas burzy

W przyrodzie występuje pod wieloma postaciami

Każe górom miotać potokiem

rozdzierając wodę na strzępy kropel

Wulkan też mu uległ

co paręset lat nie potrafi się powściągnąć

i rozszalały pluje lawą z głębi ziemi

Jego sprzymierzeńcem jest także wiatr

targa liśćmi strącając je z drzew

a trawom wydziera źdźbła

Trudno nie wspomnieć o trąbie co pląsa z powietrzem - ta to dopiero furiatka

Za nic ma zdrowy rozsądek i ludzkie dobro

Żongluje domami a auta dla niej to zabawki

Z burzą i piorunami tworzą niezłe trio

Te ostatnie potrafią zapowiedzieć swe najście

lecz bywa że dopadną znienacka 

Ogień z kolei to istny łakomczuch

potwornie groźny i nieprzewidywalny

– nie gardzi żadną strawą

Albo deszcz rzęsisty

wściekle atakuje bezbronne rynny nieme dachy

i samotnego przechodnia któremu na imię E.

Zmoknięty przemyka obok rynien

jemu i innym bezimiennym

rozszalała burza nie służy wcale 

Za chwilę przekroczy próg domu

co zaskakujące

z każdą kroplą wzbiera w nim ogień 

Wszelka bezlitosna łza siąpaniny

przywraca pamięć o rozbitym rano kubku

wskrzesza kłótnię z szefem

przypomina o nadchodzącym prędko listopadzie

E. jest już za progiem. Strząsa koszmarne krople

próbując jednocześnie gasić wewnętrzny pożar

Cały jednak trud na marne

Nasz bohater daje im się nieść

Krople tworzą dziką rzekę

a z jego ust wylewają się słowa niczym plugawa magma

Wrzaskliwe i niszczące tną powietrze

szarpią domownikami

trzeba by uważać drogi E.

bo to najgorszy z żywiołów

targa tobą jak przyrodą

Z tym że ona się odrodzi

gorzej z tobą.