alfabet.

arogancji bylejakości cierpienia

deptania efekciarstwa

fałszu głodu hałasu

inwektyw jadu kakofonii

lenistwa łez marnotrawstwa

niewiary obojętności

paplaniny rozwiązłości swawoli

tępoty utyskiwania waśni

zostało z jak

za dużo. 

wędrowcy.

Bywają rozmaite drogi

donikąd dokądkolwiek przed siebie do celu

W ich przypadku to jest ta ostatnia

choć powtarzająca się najmniej co roku

Wcale nie mają po drodze

ani w pobliżu czy niedaleko

Muszą wyjść poza granice

własnego domu i małych ojczyzn

Idą na przekór słońcu wbrew kroplom

wędrują przez wzdłuż wokół…

Podążają z rozmaitych powodów

by nabrać sił, w potrzebie, dla kogoś, bo tak

Choć boli tu i ówdzie

raz silniej innym razem wcale

Pokonują kilometr za kilometrem

zostawiając za sobą kolejne drzewa i obłoki 

Wspomniałem przed chwilą że muszą coś zostawić

Najtrudniejsze na tej drodze to zostawić siebie. 

dlaczego.

bo myśli grzęzły w głowie

a może się co wykluje

w sposób znaczący z braku cierpliwości

a nuż nie przepadnie 

bo wierzba uprosiła dwornie

z powodu chwil kilku

bo głowa jeszcze kipi

z ciągłego niespełnienia

bo sens poobijany że żal patrzeć

dla tego który jest

może mimo wszystko warto

kto wie

koegzystencja.

Do 79 wsiada dwóch młodzieńców 

Zajęciu miejsca towarzyszą słowa

na które wiersz nie wyrazi zgody

Nogi jak na złość nie chcą się zmieścić

w zawsze za ciasnych boksach

Jeden raczy pasażerów klekotliwą nutą

i nie jest to bynajmniej Haydn 

drugi gasi pragnienie poidłem z puszki   

Czynnościom

zwłaszcza pod adresem kierowcy

wtórują salwy obelg

Trójkolorowe czapki zdradzają

przynależność gatunkową

Po przeciwnej stronie też młody człowiek

Jego telefon drzemie w kieszeni

torba niezmącenie trwa na kolanach

Ów pasażer oddycha wręcz monotonnie 

a wzrok wędruje miarowo wzdłuż torów z liter

Niesforni chłopcy niebawem wysiądą

niezadługo

bo jeszcze na pożegnanie

by zaakcentować swą obecność

kasownikowi dadzą kuksańca

(zupełnie przypadkiem)

staruszkę o lasce trącą psotnie

a sufit uraczą emblematem klubu

swej szczenięcej miłości 

Ilość poszczególnych wersów zdradza

jak równolegle koegzystują dwa odległe sobie światy

A autobus?

pomknie przecież dalej

z pasażerami lekko speszonymi   

źródło zdjęcia: www.flickr.com 

pewnego razu przy stole.

 

Kim jest ta w rogu po prawej

No ta ładna

Gdzie masz te ogórki

To nie wiedziałeś że Mietek się z żoną rozszedł

Jak ma na imię żona Sławka

No tego z Wałbrzycha

Ewa Grażyna tak Grażyna

Nalać wujowi soku

Ciocia do ciebie mówi

Tak słyszę

Żonaty od pół roku? Gratuluję

Moja córa nie mogła być

Dla mnie herbata

Podasz mi mleka

A ja muszę z cukrem

Ty a dlaczego nie ma Henia

Nie wiem czemu

Pożegnał się z matką wczoraj

No czas na nas

Cześć szwagier Jeszcze raz wyrazy współczucia

Przyjedźcie do nas

Muszę do ciebie wpaść w końcu 

Do zobaczenia wkrótce

Oby

na ganku.

Siedzieli w pokoju owiniętym w mrok

Tylko sofa dawała znać o sobie konturami

Mogli ten czas spożytkować odmienniej

ot choćby

skonstruować słowa cięższe od ołowiu

albo naszykować rewolucji

Oni jednak

nie puścili w ruch cugli pożądania

darowali sobie wyrazy tłamszące ciszę 

Wybrali inaczej

w miejscu fanfaronady zagościła codzienność

patrzenie na śnieg wsłuchiwanie się w wieczór

Wybrali ganek

Na ganku zwykłość.