koegzystencja.

Do 79 wsiada dwóch młodzieńców 

Zajęciu miejsca towarzyszą słowa

na które wiersz nie wyrazi zgody

Nogi jak na złość nie chcą się zmieścić

w zawsze za ciasnych boksach

Jeden raczy pasażerów klekotliwą nutą

i nie jest to bynajmniej Haydn 

drugi gasi pragnienie poidłem z puszki   

Czynnościom

zwłaszcza pod adresem kierowcy

wtórują salwy obelg

Trójkolorowe czapki zdradzają

przynależność gatunkową

Po przeciwnej stronie też młody człowiek

Jego telefon drzemie w kieszeni

torba niezmącenie trwa na kolanach

Ów pasażer oddycha wręcz monotonnie 

a wzrok wędruje miarowo wzdłuż torów z liter

Niesforni chłopcy niebawem wysiądą

niezadługo

bo jeszcze na pożegnanie

by zaakcentować swą obecność

kasownikowi dadzą kuksańca

(zupełnie przypadkiem)

staruszkę o lasce trącą psotnie

a sufit uraczą emblematem klubu

swej szczenięcej miłości 

Ilość poszczególnych wersów zdradza

jak równolegle koegzystują dwa odległe sobie światy

A autobus?

pomknie przecież dalej

z pasażerami lekko speszonymi   

źródło zdjęcia: www.flickr.com