odbicia

Było ich zaledwie kilka

Trochę się rozdęły na bocznej ścianie lodówki

Wchodziły na siebie nogami rękami przedstawianych osób

Każde chciało być zauważone

Na jednej fotografii

zakurzonej i pożółkłej wieloletnio

mała dziewczynka rączkami gładzi segment

podczas gdy półki z książkami pobłażliwie milczą 

Istota uśmiecha się zalotnie do oka starej zorki

tata z aparatem bacznie śledzi ruchy dziecka 

Na innym to samo dziecko już nieco starsze

Pomysł na zdjęcie jakich tysiące

śliczna blondynka na tle morza

Fala subtelnie igra z jej dłońmi

dziarsko broniącymi się przed chłodem Bałtyku

Przykusy kostium zdradza miesiąc - trwa lipiec

Na jeszcze jednym młody mężczyzna

uśmiecha się czupurnie

Nie wiedzieć czemu zamiast stać spokojnie

-tak wypada pozować- dziwnie się podpiera  

jakby chciał by popiersie kogoś sławnego

tego za jego plecami 

okazało się o wiele ważniejsze

Wszystkie fotografie są niepewne artystycznie

stanowią mimo to wystawę dla dwóch osób

Co dnia przelotnie spoglądają na nie

stawiając nieopodal filiżankę z parującą kawą

wejście na biennale nie kosztuje nawet grosza

mogą się zamyśleć gustować zachwycać

Teoretycznie mają na to czas

w dodatku wystawa czynna całą dobę i widoczność dobra

nic tylko podziwiać i wracać do wspomnień

Tyle że oni tego nie robią

zamiast patrzeć na fotografie

zajęli się

każdy sobą

i w końcu pobledły ich serca

któregoś dnia jesiennie. 

podczas burzy

W przyrodzie występuje pod wieloma postaciami

Każe górom miotać potokiem

rozdzierając wodę na strzępy kropel

Wulkan też mu uległ

co paręset lat nie potrafi się powściągnąć

i rozszalały pluje lawą z głębi ziemi

Jego sprzymierzeńcem jest także wiatr

targa liśćmi strącając je z drzew

a trawom wydziera źdźbła

Trudno nie wspomnieć o trąbie co pląsa z powietrzem - ta to dopiero furiatka

Za nic ma zdrowy rozsądek i ludzkie dobro

Żongluje domami a auta dla niej to zabawki

Z burzą i piorunami tworzą niezłe trio

Te ostatnie potrafią zapowiedzieć swe najście

lecz bywa że dopadną znienacka 

Ogień z kolei to istny łakomczuch

potwornie groźny i nieprzewidywalny

– nie gardzi żadną strawą

Albo deszcz rzęsisty

wściekle atakuje bezbronne rynny nieme dachy

i samotnego przechodnia któremu na imię E.

Zmoknięty przemyka obok rynien

jemu i innym bezimiennym

rozszalała burza nie służy wcale 

Za chwilę przekroczy próg domu

co zaskakujące

z każdą kroplą wzbiera w nim ogień 

Wszelka bezlitosna łza siąpaniny

przywraca pamięć o rozbitym rano kubku

wskrzesza kłótnię z szefem

przypomina o nadchodzącym prędko listopadzie

E. jest już za progiem. Strząsa koszmarne krople

próbując jednocześnie gasić wewnętrzny pożar

Cały jednak trud na marne

Nasz bohater daje im się nieść

Krople tworzą dziką rzekę

a z jego ust wylewają się słowa niczym plugawa magma

Wrzaskliwe i niszczące tną powietrze

szarpią domownikami

trzeba by uważać drogi E.

bo to najgorszy z żywiołów

targa tobą jak przyrodą

Z tym że ona się odrodzi

gorzej z tobą.

ponad miarę

arogancji bylejakości cierpienia

deptania (po piętach) efekciarstwa

fałszu głodu hałasu

inwektyw jadu kakofonii

lenistwa łez (przez kogoś i za kimś)

marnotrawstwa niewiary obojętności

paplaniny rozwiązłości swawoli

tępoty utyskiwania waśni

zużywania (Dobra)

Dwadzieścia sześć liter plus y to dużo czy mało?

Chyba w sam raz.  

Ja jednak i tak nie umiem poprawnie składać liter.

W rozmowie z tobą też powiedziałem o to jedno słowo…

Nawet wyrazów zużytych w kończącym się właśnie wierszu.

Za dużo.

niezauważony

W większym mieście nieopodal galerii

stał podniebny budynek z siedemnastowiecznej cegły

Miewał różnych właścicieli

przechodził z rąk jednych w inne 

bo cele ludzkie bywają kapryśne

Wiek XIX na przykład nie był mu przychylny

– umieścił w nim magazyn remizę a nawet zakład oczyszczania

W XX stuleciu pełnił już funkcję znacznie szlachetniejszą

Tuż przed dwunastą w miniony wtorek

mijali go ludzie ze stron zachodniej i południowej

jegomość w garniturze bez zarzutu

i staruszka ciągnąca niesforną wnuczkę

Szli też dwaj chłopcy gwiżdżący wakacyjnie

dalej stał mężczyzna upychając w dłonie pstrokate ulotki

pod arkadami dreptały pospiesznie głodne gołębie

W ciągu paru kwadransów

budynek zwrócił sobą uwagę zaledwie trzech osób

Mniejsza o ich opis

Z pewnością nie były spokrewnione

a ilości zmarszczek w kącikach oczu zdradzały różnice w wieku

Co zajmujące

nie były ciekawe mchu chyłkiem rosnącego na sztabkach cegieł

ani fasady budynku rzeźby nad drzwiami

nasi trzej bohaterowie zdali się bryły budynku nie zauważać wcale

Weszli natomiast pośpiesznie do środka

zostawiając za sobą gwarną ulicę i łańcuchy przechodniów

Pobliski chodnik musiał się bez nich chwilowo obyć

Telefon poczekać i powrót do spraw pilnych

Coś długo ich nie było

………………………….

Pamiętam że drzwi wejściowe otwierali dość prędko

Wychodzili niespiesznie

Przedtem ich twarze były raczej surowe i napięte

kroki stanowcze sylwetki żołnierskie   

Teraz zaś szli swobodnie

a uśmiech mimowolnie zdobił ich usta

Co się takiego stało usiłowałem zrozumieć

Czy przyniósł im ulgę chłód wnętrza w skwarny dzień

A może chwila przerwy w zagonionym dniu

albo coś jeszcze co wymyka się sensownym przesłankom

Wśród naglącego tłumu nie znalazłem jednak nikogo

kto zastanawiałby się nad tym samym. 

o wielkości niezależnej

Powiadają o nim już od zarania 

i zapewne mówić się będzie dopokąd będzie istniał

Najczęściej bywa niesforny

chodzi – dosłownie – swoimi drogami

częściej jednak płynie ucieka przemija bezpowrotnie

Nie da się go odwiesić jak słomkowego kapelusza

Nie można go zawrócić ani zatrzymać

Sprawia że nie tylko książka traci swój dawny urok

ale i koleżanka spod trzepaka i twarz w lustrze

Zaprząta głowę autorom maksym

Narzuca wolę dyktuje warunki

Bywa że goni i tak zagonionych

Niektórzy nim szastają na prawo i lewo

w kolejkach autobusach na kłótnie zbyt głośne

Nieszczególnie wiedzą co z nim zrobić

Są i ci z poważną miną. Otwierają nabożnie kalendarz

by móc opędzać się słowami:

Później nie teraz wkrótce za tydzień

Niektórzy się z nim szamocą próbują oszukać

wcierając w ciało kremy na i przeciw  

Inni oszczędzają minuty parę godzin dzień cały

skrzętnie odkładając w portfelu możliwości

Potem słusznie z dumą mówią – nic mi nie umknęło

Nie jest więc jeszcze wcale tak tragicznie

Ślubna fotografia chwyciła go za rękę i nie puści

Poczciwa staruszka uśmiecha się doń figlarnie każdego ranka

Rosnąca w ogrodzie jabłoń i wróble-balkonowi goście

wcale go nie zauważają zbyt zajęci życiem 

Mówią że umiejętnie pielęgnuje rany

Uchodzi za jednoznacznik płatniczych środków 

A kto go ma na swój sposób jest zamożny  

Próbowałem o nim opowiedzieć kiedyś

I straciłem z oczu chcąc zgrabnie poukładać w słowach

A dziś

Co się takiego stało że wreszcie jest

Nie powiedział

Po prostu przycupnął sobie po lipcowemu i na razie planuje zostać

Każda rzecz ma swój czas mówi o nim Mędrzec

Pocałunek odrzucenie

nawet pośpiech

i koniec

wiersza.