o wielkości niezależnej

Powiadają o nim już od zarania 

i zapewne mówić się będzie dopokąd będzie istniał

Najczęściej bywa niesforny

chodzi – dosłownie – swoimi drogami

częściej jednak płynie ucieka przemija bezpowrotnie

Nie da się go odwiesić jak słomkowego kapelusza

Nie można go zawrócić ani zatrzymać

Sprawia że nie tylko książka traci swój dawny urok

ale i koleżanka spod trzepaka i twarz w lustrze

Zaprząta głowę autorom maksym

Narzuca wolę dyktuje warunki

Bywa że goni i tak zagonionych

Niektórzy nim szastają na prawo i lewo

w kolejkach autobusach na kłótnie zbyt głośne

Nieszczególnie wiedzą co z nim zrobić

Są i ci z poważną miną. Otwierają nabożnie kalendarz

by móc opędzać się słowami:

Później nie teraz wkrótce za tydzień

Niektórzy się z nim szamocą próbują oszukać

wcierając w ciało kremy na i przeciw  

Inni oszczędzają minuty parę godzin dzień cały

skrzętnie odkładając w portfelu możliwości

Potem słusznie z dumą mówią – nic mi nie umknęło

Nie jest więc jeszcze wcale tak tragicznie

Ślubna fotografia chwyciła go za rękę i nie puści

Poczciwa staruszka uśmiecha się doń figlarnie każdego ranka

Rosnąca w ogrodzie jabłoń i wróble-balkonowi goście

wcale go nie zauważają zbyt zajęci życiem 

Mówią że umiejętnie pielęgnuje rany

Uchodzi za jednoznacznik płatniczych środków 

A kto go ma na swój sposób jest zamożny  

Próbowałem o nim opowiedzieć kiedyś

I straciłem z oczu chcąc zgrabnie poukładać w słowach

A dziś

Co się takiego stało że wreszcie jest

Nie powiedział

Po prostu przycupnął sobie po lipcowemu i na razie planuje zostać

Każda rzecz ma swój czas mówi o nim Mędrzec

Pocałunek odrzucenie

nawet pośpiech

i koniec

wiersza.