koegzystencja.

Do 79 wsiada dwóch młodzieńców 

Zajęciu miejsca towarzyszą słowa

na które wiersz nie wyrazi zgody

Nogi jak na złość nie chcą się zmieścić

w zawsze za ciasnych boksach

Jeden raczy pasażerów klekotliwą nutą

i nie jest to bynajmniej Haydn 

drugi gasi pragnienie poidłem z puszki   

Czynnościom

zwłaszcza pod adresem kierowcy

wtórują salwy obelg

Trójkolorowe czapki zdradzają

przynależność gatunkową

Po przeciwnej stronie też młody człowiek

Jego telefon drzemie w kieszeni

torba niezmącenie trwa na kolanach

Ów pasażer oddycha wręcz monotonnie 

a wzrok wędruje miarowo wzdłuż torów z liter

Niesforni chłopcy niebawem wysiądą

niezadługo

bo jeszcze na pożegnanie

by zaakcentować swą obecność

kasownikowi dadzą kuksańca

(zupełnie przypadkiem)

staruszkę o lasce trącą psotnie

a sufit uraczą emblematem klubu

swej szczenięcej miłości 

Ilość poszczególnych wersów zdradza

jak równolegle koegzystują dwa odległe sobie światy

A autobus?

pomknie przecież dalej

z pasażerami lekko speszonymi   

źródło zdjęcia: www.flickr.com 

pewnego razu przy stole.

 

Kim jest ta w rogu po prawej

No ta ładna

Gdzie masz te ogórki

To nie wiedziałeś że Mietek się z żoną rozszedł

Jak ma na imię żona Sławka

No tego z Wałbrzycha

Ewa Grażyna tak Grażyna

Nalać wujowi soku

Ciocia do ciebie mówi

Tak słyszę

Żonaty od pół roku? Gratuluję

Moja córa nie mogła być

Dla mnie herbata

Podasz mi mleka

A ja muszę z cukrem

Ty a dlaczego nie ma Henia

Nie wiem czemu

Pożegnał się z matką wczoraj

No czas na nas

Cześć szwagier Jeszcze raz wyrazy współczucia

Przyjedźcie do nas

Muszę do ciebie wpaść w końcu 

Do zobaczenia wkrótce

Oby

na ganku.

Siedzieli w pokoju owiniętym w mrok

Tylko sofa dawała znać o sobie konturami

Mogli ten czas spożytkować odmienniej

ot choćby

skonstruować słowa cięższe od ołowiu

albo naszykować rewolucji

Oni jednak

nie puścili w ruch cugli pożądania

darowali sobie wyrazy tłamszące ciszę 

Wybrali inaczej

w miejscu fanfaronady zagościła codzienność

patrzenie na śnieg wsłuchiwanie się w wieczór

Wybrali ganek

Na ganku zwykłość.

kamień po kamieniu

Widziałem ich wszędzie

Dążą starają się usiłują

a kiedy już wreszcie

po skończonym i tym niekończącym się

z podziwem popatrzą na wykonane 

i wystawią twarz ku słońcu

Właśnie wtedy niespodzianie

w mgnieniu oka

przez parę godzin

na łące w gabinecie

gdzieś w tłumie ot tak zwyczajnie

Ich karkołomne wysiłki

ktoś lub coś obróci w popiół

Prawda że proste

historie z nieprostymi prawdami

jakich tysiące

wszak było to wczoraj zdarzyło się dzisiaj

a jutro

promienie obudzą niemrawe ściany

zieleń drzew wciąż będzie trwała

a zmoknięte gołębie wrócą z gałązką

już jutro i

jakkolwiek.

zejścia

Z wnętrza nazbyt plastikowej ramki

spogląda na mnie dwójka dzieci

Rogi fotografii bezceremonialnie sfatygował czas

Chłopiec w bieli czule obejmuje siostrę

oboje unikają wzroku fotografa

Ich uśmiechnięte oczy zapatrzyły się w dal

Buciki i fryzury jeszcze z tamtej epoki

Tylko ja wiem

i jeszcze parę osób

kim jest tych dwoje

Recepcja wizerunków  nastąpiła przed obiadem

a tuż po porannych Zaduszkach

I tam zerkały mimochodem zdjęcia

kazały czytać się epitafia

Tym razem to osoby fotografowane w pojedynkę

Ich twarze ujęte w owalne ramy

patrzyły niemo na mijanych przechodniów

prosząc o jałmużnę pamięci

Przy jednym z grobów

staruszka w znoszonym prochowcu

z czułością pielęgnowała swego męża

dawno już nieobecnego

Tylko ta twarz z fotografii

wywołująca tkliwość w podstarzałych komorach serca  

Jedynie ona wie

czyje te czarno-białe oczy

i z jaką pasją wodziły po jej konturach

Wyłącznie ona

Wiem że przyjdzie znów jutro

pogłaszcze ziemię

pokłóci z wiatrem o znicz bez płomienia

Pobyłem z nią ze trzy kwadranse

Wrócę dopiero następnej jesieni

Tymczasem

zdjęcie z dziećmi miarowo oddycha

po cichu istnieje obok telefonu

i podręcznika do włoskiego

Gdyby tak ukradkiem zawieść te zdjęcia

na wystawę przy końcu świata

byłyby nagie i zawstydzone

od absolutnej ignorancji

zdjęcia jakich tysiące

w kufrach na strychach

na krzyżach marmurze

a jednak trwają

to tu to tam

przypominając że

to wcale niedługo.